Palut Lucjan Antoni

Lucjan Antoni Palut ( ur. 8 IX 1925 r. - zm. 1 IX 2020 r.) – pedagog i nauczyciel, zasłużony dla rozwoju szkolnictwa w Częstochowie.

W 1939 roku Lucjan Palut, jako 14-letni chłopak,  został przymusowo zatrudniony przez  niemieckiego okupanta w fabryce obrabiarek w Porębie koło Zawiercia, gdzie przez całą wojnę pracował  jako tokarz. Fakt ten, stał się podstawą przyjęcia go w latach 90 XX wieku w poczet członków Stowarzyszenia Polaków Poszkodowanych przez III Rzeszę.   

W fabryce w Porębie pracował do 1950 roku, odbywając w tym czasie zasadniczą służbę wojskową. Następnie, na początku lat pięćdziesiątych XX wieku, po ukończeniu kursu nauczycieli zawodu w Katowicach, rozpoczął pracę w szkolnictwie częstochowskim, jako nauczyciel zawodu.  
Jego pierwszym miejscem pracy była Zasadnicza Szkoła Metalowa mieszcząca się w Częstochowie przy ulicy Garncarskiej, a następnie Targowej, gdzie pracował do końca 1962 roku. Kształcił kadrę zawodową dla częstochowskiej huty oraz innych znajdujących się i powstających w tym czasie na terenie miasta licznych zakładów przemysłowych.
W 1963 roku rozpoczął pracę w Zasadniczej Szkole Zawodowej, mieszczącej się w Częstochowie przy ulicy Jasnogórskiej 17. Szkoła ta, w okresie swojego istnienia posiadała 85 oddziałów, znajdujących się nie tylko na terenie Częstochowy, ale również w innych, okolicznych miejscowościach. Kształciła młodzież w zawodach: ślusarz, tokarz, szlifierz, strugacz, frezer, ale również w takich zawodach jak fryzjer i kaletnik. W szkole tej zatrudniony był do 1976 roku na stanowisku zastępcy dyrektora ds. pedagogicznych. W tym czasie ukończył studia na Wydziale Historii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, uzyskując tytuł magistra.
W latach 60 XX wieku współpracował również z działającymi na terenie Częstochowy Cechami Rzemiosł, w zakresie kształcenia młodzieży oraz przeprowadzania egzaminów czeladniczych i mistrzowskich.
W okresie od 1975 roku  do 1980 roku pracował w Przyzakładowej Zasadniczej Szkole Zawodowej Zakładów Górniczo – Hutniczych „Sabinów” w Częstochowie, na stanowisku dyrektora. Następnie w 1980 roku podjął pracę w Zespole Szkół Mechanicznych w Częstochowie przy ulicy Prusa jako dyrektor, podejmując liczne działania mające na celu rozwój tej placówki. Między innymi rozpoczął budowę sali gimnastycznej oraz przeprowadził remont szkoły i internatu. W placówce tej pracował do przejścia na emeryturę w 1991 roku.

Wielokrotnie odznaczany i nagradzany za wybitne osiągnięcia w pracy dydaktycznej i wychowawczej, zaangażowanie w swoją pracę oraz wkład w rozwój częstochowskiego szkolnictwa. Między innymi:

• w 1969 roku  Srebrnym Krzyżem Zasługi
• w 1977 roku   Medalem Komisji Edukacji Narodowej
• w 1979 roku  Złotym Krzyżem Zasługi
• w 1982 roku Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski
• w 1990 roku  Medalem za zasługi dla Oświaty Województwa Częstochowskiego

Od 1951 roku do śmierci był aktywnym członekiem Związku Nauczycielstwa Polskiego, uhonorowany licznymi dyplomami i podziękowaniami za tworzenie historii tego Związku a w 2005 roku odznaką za 50-letnią przynależność do Związku, przyznaną uchwałą Zarządu Głównego ZNP.
Po przejściu na emeryturę zorganizował i prowadził w ramach działalności Sekcji Emerytów i Rencistów ZNP Klub Byłej Kadry Kierowniczej, w pracach którego uczestniczył praktycznie do swojej śmierci w wieku 95 lat.

Do końca swojego życia spotykał się z licznymi dowodami sympatii, wdzięczności, uznania i szacunku zarówno ze strony licznych absolwentów szkół, w których pracował, jak również ze strony swoich współpracowników.

Źródło: Archiwum i kronika rodzinna.

Żródika rodzinna.Ż

Źródło: Archiwum i kronika rodzinna.